Maurits Delchot

Maurits, kun je iets vertellen over hoe jij Bekijk ’t destijds hebt leren kennen als organisatie en over de voorstelling die jij toen hebt gemaakt, STRADA? Wat betekende dat voor jou? 

“Dat was hard werken, maar ook leuk want we gingen toen door het hele land met STRADA inclusief workshops op scholen. Wat ik heel tof vond, was dat het resultaat van die workshops ook een onderdeel van het theaterstuk was en jongeren zichzelf terugzagen. In de workshops leerde ik leerlingen om vanuit zichzelf te schrijven en daar kwamen soms dingen uit, waar docenten zich niet bewust van waren. Hele gevoelige dingen. Dat was mooi, dan ben je wel blij.

Bij STRADA werden we ook heel erg meegenomen in het proces van het maken, dus kon je je dat echt eigen maken. Net als bij Bolletjes Blues, de film waarin ik net daarvoor de hoofdrol speelde. Dat was fijn, want ik was eigenlijk muzikant. Maar je mocht gewoon de situatie uitspelen, het was niet echt van: ‘dit is het en dat moeten jullie doen’. Ik kon meedenken en dat creatieve eraan, dat vind ik tof. Als ik creatief bezig kan zijn, met een beetje vrijheid- ja dan vind ik dat 9 van de 10 keer wel leuk om te doen.”

Maar jij was ook bekend in die tijd, je was een rolmodel.

“Kijk, ik maakte muziek en in die tijd was rap nog wat meer niche dan nu hè. Wij maakten vroeger dus de straatremixes en dat was heel groot onder de liefhebbers. Dus de kinderen die hiphop echt tof vonden, voor hen was je ‘een bekende’.

Ik kan me herinneren dat we jou soms echt via de achteringang van de school naar binnen moesten loodsen.

“Toen we op TMF en The Box kwamen, dat was in die tijd wel echt- als je als artiest op TMF kwam, dan had je het gewoon gemaakt.”

En was je gewend om les te geven, hoe was het om met jongeren te werken?

“In die periode was ik mijn eigen label [Nindo, red.] op aan het zetten. Ik werkte toen met allemaal jonge artiesten. Later werkte ik ook als tourmanager, en ook daar moest ik de jongere artiesten begeleiden. En toen ik Sociaal Cultureel Werk ging studeren, kwam ik erachter: hey, dit doe ik eigenlijk allemaal al. Als je artiesten kunt managen, dan kan je alles. Dat verschilt eigenlijk niet zo van lesgeven of jongerenwerk.”

Je was zelf ook nog best jong in die tijd.

“Ik deed vooral heel veel. Ik deed management, ik trad zelf nog op, ik maakte muziek, ik begeleidde die jongens, ik gaf les, acteerde in een bioscoopfilm, ik had een rol in STRADA. Ik was in die periode zo erg bezig met succes, en stond er niet bij stil of ik het zelf wel leuk vond. Ik was constant met alles en iedereen bezig, ik hechtte toen ook nog heel veel waarde aan bekend zijn. Als ik kon zeggen ‘Ik treed op, ik maak muziek’, dan vond ik dat tof.”

Is dat nu anders? Want je acteert nog wel, maar je werkt vooral als ambulant begeleider in de jeugdzorg.

“Het is een voorrecht om te mogen acteren, maar wat betekent het nou eigenlijk écht? Als ik bijvoorbeeld nu met een jongen werk die ergens in vastloopt en ik kan hem daarbij helpen, ik zie dat hij kleine stapjes maakt en ik krijg daar waardering voor. Nou, daar krijg ik energie van! Je betekent echt iets voor iemand. Terwijl vroeger kreeg ik energie van mensen die mij herkenden als rapper of acteur. En, ik ben heel nuchter nu. Ja, ik vind acteren leuk. Maar uiteindelijk heb je gewoon een filmpje gemaakt.”

Wat heb jij eigenlijk met de doelgroep van Bekijk ‘t- jongeren op het vmbo en praktijkonderwjis?

“Het is denk ik heel belangrijk om projecten met die doelgroep te organiseren, maar zeker ook met jongeren die vastlopen. Ik heb VBO gedaan [voorloper van vmbo, red]. Dus ik was die doelgroep ook. Ik moest uiteindelijk naar een ZMOK-school. Iedereen was mij zat op school, maar ik zal het nooit vergeten- meester Joost bleef in mij geloven. Ik heb het VBO gehaald en ging toen naar het ROC. Ik denk dat hij echt de schakel is geweest.”

Hoe neem jij die ervaring mee? 

“Ik doe nu de begeleiding van een jongen op een school en ik herken mezelf zo in hem. Ik kan heel goed levelen. In de klas lukt het hem niet om zich te concentreren, maar als ik met hem apart zit, dan neem ik hem bij de hand en dan kan hij het wél. Deze jongens, die hebben een label en heel vaak worden dit soort jongens dan gewoon afgeschreven. Maar dat is niet eerlijk. Wie had vroeger gedacht dat een jongen als ik genomineerd zou worden voor een Gouden Kalf?”

Het is dus heel belangrijk dat docenten jongeren blijven zien in al hun potentie, hoe lastig dat soms ook is.

“Leraren worden soms moe, ik heb ook met ze te doen hoor. Want soms stop je er zoveel in en komt het er gewoon niet uit. Dan geef je op een gegeven moment ook op, al zou dat niet moeten- maar ik zie het wel gebeuren. Maar dat krijgen die kinderen mee en daar gaan ze zich naar gedragen. Toen iedereen tegen mij zei: Je bent onhandelbaar, dacht ik nou, dan ben ik wel onhandelbaar. Maar ik hoorde meester Joost tegen mij zeggen: ‘Je kan dit wel’, en dat heeft een zaadje in mijn hoofd geplant. En kijk waar ik nu ben. Mensen met de meeste labels, hebben vaak de interessantste verhalen te vertellen.”

We zijn nu natuurlijk 15 jaar verder. Zie jij uitdagingen of kansen van de huidige tijd, waar Bekijk ’t van betekenis kan zijn?

“Vroeger was het heel anders hè, als jij acteur wilde worden dan moest je je inschrijven bij een castingbureau en iemand die ging bepalen of jij goed genoeg was. Maar nu kan ik een camera kopen en kan ik net zo lang filmpjes maken tot het lukt. En als jij muziek wilde maken vroeger, moest je veel geld betalen om het op te nemen in een studio en nu kan je met een microfoon in je laptop al heel ver komen. Dus iedereen heeft een kans en dat is wat er mooi is aan deze tijd. Dat kan je die kids meegeven.

Tegelijkertijd zien die kids op hun telefoon al die influencers, rappers en acteurs die hen vertellen hoe het moet. Ik denk dat Bekijk ’t jongeren juist moet meegeven dat iedereen het op zijn eigen manier moet doen, zodat er meer diversiteit komt. Geef ze de tools om creatief te zijn, op hun manier! Zeker nu met AI, het is supermakkelijk om muziek te produceren, zonder te veel moeite, maar het is allemaal hetzelfde. Eenheidsworst.

Ook krijgt de jeugd niet meer de kans om te falen. Alles moet er top uitzien, alles moet direct perfect zijn. Als je een liedje dropt, moet je minimaal 100.000 views hebben. Maar dat is jammer, want in creativiteit zit falen. Als je iets maakt en het klinkt niet zoals je wilt, dan ga je opnieuw. Maar nu wordt alles direct online gezet en in de comments gaat het dan los, vol negativiteit. En dat maakt het moeilijk voor jongeren. Bekijk ’t zou dus mee moeten geven: soms moet je 5 keer op je muil gaan, voordat je het leert. Dat hoort erbij, daar leer je van. Dát is creativiteit. “