Een tijdje geleden zat ik koffie te drinken met een aantal vriendinnen. Maar in plaats van een gezellig gesprek te voeren, hadden ze alleen maar oog voor hun Whats Appjes, Snapchat, Facebook en Twitter. 

Ben ik social media verslaafd?

Nadat ik een tijdje (blijkbaar) tegen mezelf had lopen praten, was ik het zat en verzocht ik iedereen vriendelijk om hun smartphone even weg te doen en weer deel te nemen aan het gesprek. Gelukkig knikten de meesten instemmend, op één na. Zij kon haar telefoon niet los laten. “Mijn telefoon is een deel van mij” zei ze. Met grote ogen keek ik haar aan, pakte haar telefoon af en legde hem naast me neer. Na enkele minuten zag ik dat ze met moeite haar koffie opdronk. Ik vroeg of ze ergens last van had. Haar antwoord was: “Ik zie het lampje van mijn telefoon knipperen.’’

Meisjes geven sneller toe dat ze verslaafd zijn aan sociale media dan jongens en dat heeft te maken met hun betrokkenheid bij de media. In vergelijking tot jongens vinden meisjes het fijn als anderen hun berichten delen, liken of retweeten. Uit onderzoek van het CBS blijkt ook dat meisjes zich onrustiger voelen als ze een bericht ontvangen die ze niet direct kunnen bekijken. Dit komt door de angst om iets te missen, oftewel FOMO: Fear Of Missing Out.

CBS Grafiek Sociale Media
(Bron: CBS, 2015)

FOMO:

Uit de onderzoeksresultaten bleek dat ongeveer een kwart van deze jongeren zich gestresst voelt als zij niet continu hun sociale media kunnen checken. Nog een kwart zegt dat dit enigszins het geval is. De meeste jongeren geven als reden hiervoor dat zij bang zijn om buitengesloten te worden of om dingen te missen

Waarom zijn jongeren zo bang iets te missen? Of in aansluiting daarop: waarom moeten ze continu online met iedereen in contact staan? Volgens het onderzoek van de Nationale Academie voor Media & Maatschappij is het logisch dat jongeren bang zijn buitengesloten te raken. Ze zijn volop bezig hun eigen identiteit te vormen. Daarbij gebruiken zij de peergroup als maatstaf en vergelijken zich daar voortdurend mee. Ook Youngworks beaamt dit in haar publicatie, Puberbrein binnenstebuiten. “Deze peergroep (mensen met ongeveer dezelfde leeftijd, sociale status en belangstelling) is een voorbeeld voor een jongere, de onderlinge relaties zijn gebaseerd op gelijkheid, wederkerigheid, samenwerking en intimiteit.” De peergroep is hun identificatie en daarom willen ze niets willen missen. De groep is een deel van de ontwikkeling van de jongeren.

Komt de inleiding van dit stuk niet veel mensen bekend voor? Ik kijk ook veel te vaak op mijn mobiel dan nodig. Ik kan het knipperende lampje ook nauwelijks negeren en liever vergeet ik mijn mobiel ook niet. Dat het nou grote stress oplevert is wat overdreven, maar dat jongeren heel graag in contact staan met hun vrienden online en daarbij onnodig vaak hun sociale media checken is wel duidelijk.